Oliwę otrzymuje się poprzez wyciśnięcie rozdrobnionych zielonych owoców, wraz z pestkami, w prasie mechanicznej. Oliwa wraz sokiem poddana jest odwirowaniu, a następnie przefiltrowaniu. Oliwa pozyskana w ten sposób, o odpowiedniej kwasowości nieprzekraczającej 0,8%, nosi miano Extra Vergin Olive Oil. Po odciśnięciu owoców pozostają wytłoczyny oliwne w dalszym ciągu bogate w oliwę. Aby ją odzyskać, pozostałe owoce poddane są rafinacji. Oliwa tego typu jest gorsza w smaku, nie za bardzo nadaje się do sałatek, ale jest idealna do smażenia.  

Jeśli nasza sałatka składa się z sałat, to sos należy dodać tuż przed podaniem - im później, tym lepiej. Wystarczy kilka minut, aby ocet, zioła i olej spowodowały zmiękczenie liści sałaty, a wtedy nie jest ona tak chrupka i apetyczna.

Inaczej sprawa się ma z sałatkami, w których poszczególne elementy to warzywa, mięso lub owoce morza. Czasami warto je wymieszać wcześniej, aby smaki się zmacerowały.

W sosach do sałatek najczęściej używa się nie samego wina, ale octu winnego. Ich gatunków są tysiące, w zależności od regionu świata, a ich cena wcale nie ustępuje cenie oliwy.

Najsłynniejszy jest oczywiście ocet balsamiczny z Modeny, tradycyjnie przygotowywany w prawie każdym domu tamtego regionu. Wyrabiany jest z zagęszczonego poprzez długotrwałe gotowanie soku z winogron szczepu trebbiano, dość bogatego w cukier. Tak do końca to trudno go nazwać octem winnym, choć zachodzi w nim reakcja fermentacji alkoholowej. Swój aromat zawdzięcza beczkom, w których jest przechowywany. Beczki z takim octem mogą leżeć dość długo, nawet ponad 100 lat. Z wiekiem ocet zamknięty w beczkach poprzez odparowanie staje się gęściejszy. Ten gęsty ocet to balsam octowy – jego wartość może przekroczyć 50 Euro za 100 ml.  

Tradycyjnie te składniki to oliwa z oliwek, czosnek, oregano, natka pietruszki, odrobina soku z cytryny.  

Sos aioli, popularny w basenie Morza Śródziemnego, a w szczególności w okolicach Balearów (bo stamtąd się wywodzi), przyrządzany jest z majonezu i czosnku. Sos ten używany jest jako dodatek do ryb i owoców morza. Możemy go także wykorzystać jako dip czosnkowy i maczać w nim na przykład warzywa (choćby rzodkiewkę).

To bardzo proste. Potrzebujemy śmietany 22%, ale aby było zdrowiej, możemy ją zastąpić np. jogurtem. Dodajemy kilka kropel soku z cytryny, sól, pieprz, cukier i oczywiście świeżo posiekany koperek.  

Klasycznym zestawieniem jest oczywiście pomidor, bazylia, rukola i mozarella. Jednak równie dobrze ten sos smakuje z listkami szpinaku.

Można to zrobić, zamieniając zioła, dobierając różne octy (tak jak oliwy, jest ich mnóstwo rodzajów), dodając orzechy, świeży imbir, wykorzystując sos sojowy, olej sezamowy.

Jest wiele różnych sosów winegret. Ten klasyczny, najpopularniejszy, to 100 ml oleju słonecznikowego, 100 ml przegotowanej wody, łyżka cukru, 40 ml czerwonego octu winnego, ząbek czosnku, szczypta soli, łyżka cukru i zioła: oregano, bazylia, pietruszka (mogą być suszone). Inny jest biały winegret. Aby go przyrządzić, czubatą łyżkę majonezu mieszamy z łyżeczką musztardy, 40 ml białego octu winnego, ząbkiem czosnku, łyżką cukru, 40 ml przegotowanej wody, ziołami (bazylią, oregano, pietruszką). Możemy poeksperymentować, dodając lub zamieniając różne zioła w sosie. Polecam tą wersję dresingu np. tylko ze świeżą natką kolendry lub tylko ze świeżym estragonem.  

Najlepsza do sałatek jest ta z pierwszego tłoczenia. W zależności od regionu pochodzenia oliwy różnią się smakiem i aromatem. Jedne przypominają w aromacie świeżo skoszoną trawę, inne w smaku są nieco orzechowe, gorzkawe. Z oliwą jest tak, jak z winem - co region, to inne walory smakowe. Wybierając oliwę, warto zwrócić uwagę też na jej przejrzystość - powie nam to, w jaki sposób oliwa została wytworzona. Te naturalnie wyciskane w prasie nie są zupełnie klarowne – one smakują najlepiej.

Alternatywą dla oliwy jest cała gama smakowych olejów. Najbardziej charakterystyczny jest olej z pestek dyni – ciemnozielony, nieco ziemisty w smaku. Świetnie komponuje się z białymi octami. Swój renesans przeżywa również olej lniany, ale trzeba z nim bardzo uważać – choć jest bogaty w nienasycone kwasy tłuszczowe, to olej ten jest bardzo niestabilny, łatwo się utlenia i jełczeje, a w takiej postaci może być szkodliwy dla zdrowia. Ciekawy może być również olej z orzechów laskowych czy włoskich.

Sałatki z grillowanych warzyw, które przed grillowaniem trzeba zamarynować, połączyłbym klasycznie z delikatną oliwą, czosnkiem, kaparami, anchois i parmezanem. Sos majonezowy sprawiłby, że sałatka taka byłaby zbyt sycąca. Jeśli mówimy o sałatkach potocznie zwanych imieninowymi, z gotowanych warzyw z kurczakiem, to jak najbardziej lubią one majonez czy musztardę. Pozostałe sałatki, z zieloną sałatą z dodatkiem owoców, mięsa czy owoców morza, można łączyć z dowolnym sosem. Jedynym kryterium jest pora, w jakiej przyjdzie ją nam spożywać. Jeśli ma to być sycące danie obiadowe, to dobrze, jak dresing jest zbudowany na bazie majonezu. W innym przypadku najlepiej użyć sosów na bazie oliwy, olejów smakowych, ziół, soku z cytryny lub octów.  

Sałaty możemy dowolnie ze sobą mieszać – im więcej, tym lepiej. Wtedy jest kolorowo, a smaki się uzupełniają.

Niektóre z sałat, np. radicchio, są dość gorzkawe w smaku i same w sobie nie wszystkim przypadają do gustu, ale już w połączeniu z innymi sałatami, np. sałatą „liść dębu”, sałatą „lollo bianco”, sałatą lodową budują pewien bukiet smakowy i nadają pozostałym sałatom charakteru. A czerwonawa barwa radicchio sprawia, że taki mix ciekawiej wygląda.  

Nie ma kulinarnej reguły zabraniającej łączenia sałat z innymi warzywami czy składnikami. Panuje tu zupełna dowolność. Możemy listki sałaty połączyć z pomidorami, rzodkiewką, szparagami, ale równie dobrze możemy połączyć je z owocami: pomarańczą, gruszką, papają, mango czy truskawkami. Istotne jest, aby dresing, który spina te wszystkie składniki w całość, był dobrze skomponowany. Połączenie sałaty z owocami i doprawienie tego intensywnym sosem z czosnkiem może okazać się nietrafionym pomysłem, choć i tu panuje pewna dowolność, a nawet trend łączenia przeciwstawnych smaków. Przykładem na to jest Prosciutto crudo, czyli połączenie słodkiego melona ze słoną szynką parmeńską.

To sałaty o zupełnie różnej konsystencji – kruchości i oczywiście smaku, dlatego każda z nich wymaga innego traktowania, innego sosu.

Sałata lodowa i rzymska to sałaty dość uniwersalne, mające kruche, grube liście. Możemy z powodzeniem połączyć je z delikatnymi sosami winegret na bazie oliwy czy olejów smakowych, ale również z gęstymi, na przykład majonezowymi sosami, jak sos tysiąca wysp, dresing z niebieskiego sera czy chociażby dresing do sałatki Cesar z anchois. Natomiast sałata masłowa, rukola, roszponka to sałaty o bardzo delikatnych listkach, wymagające „lekkich” w konsystencji sosów. Ponadto sałata masłowa i roszponka charakteryzują się lekko orzechowym posmakiem i zdecydowany sos zagłuszy ich smak. Trochę inaczej jest z rukolą – jej intensywny smak dobrze komponuje się z nieco ostrzejszymi dresingami, nawet tymi połączonymi z ostrą musztardą.

Najważniejsze jest, aby sałaty zostały wymieszane z sosem tuż przed podaniem, inaczej kwasy i przyprawy zawarte w dresingach spowodują zmiękczenie liści – w żargonie kuchennym mówimy, że taka sałata została ugotowana.

Do dużego słoja wkładamy chleb razowy (kilka skórek), jedną łyżkę mąki pszennej lub żytniej oraz przyprawy: czosnek (kilka ząbków), ziele angielskie i liść laurowy. Całość należy zalać ciepłą wodą. Słój powinien stać przez kilka tygodni w ciepłym miejscu. Musimy pilnować, by zakwas nie wykipiał. 

Sposobem na to może być połączenie majonezu z jogurtem naturalnym. Można także po prostu wykorzystać majonez w wersji light.

Najwcześniej można zamarynować mięso i zacząć przyrządzać sałatki. Należy jednak pamiętać, by ich nie dokańczać, by sosy nie rozmoczyły składników. Gotowanie wywaru na żurek to także czynność, od której można rozpocząć przygotowania do Wielkanocy. Na samym końcu powinniśmy upiec ciasta i mięsa. Jeśli zaplanowaliśmy w świątecznym menu ryby, należy je przygotowywać najpóźniej, najlepiej tuż przed podaniem na stół.

Bardzo dobrym pomysłem jest przygotowanie tradycyjnego pasztetu pół na pół z podduszonej wieprzowiny, najlepiej raczej tłustej, oraz mięsa drobiowego, które zostało po przygotowaniu rosołu. Mięso łączymy z rozmokniętą w mleku bułką oraz przysmażoną cebulą. Po zmieleniu składników dodajemy przyprawy: pieprz, gałkę muszkatołową oraz imbir.

Tą recepturę można jednak urozmaicić, dodając do farszu inne składniki, takie jak grzyby, suszone pomidory lub suszone śliwki. W ten sposób poszczególne kawałki pasztetu mogą smakować inaczej.

Białą kiełbasę powinno się gotować nie więcej niż 20 minut (czas należy uzależnić od jej grubości) w gorącym wywarze (temp. 80-90°C). Znakomicie smakuje z sosem chrzanowym.

Najczęściej rzeżucha podawana jest na kanapce z serem czy też rybą. Znakomicie sprawdzi się również w roli przyprawy, ze względu na bardzo ciekawy zdecydowany smak – raczej ostry, delikatnie gorzkawy, z orzechową nutą. Rzeżucha stworzy zgrane duety z wędzonymi rybami oraz jajami w majonezie. Warto ją także uczynić składnikiem sałatek, choćby tych z kurczakiem.

Najczęściej chrzan bywa składnikiem wielkanocnych zup: żurku i barszczu białego. Warto go też jednak wykorzystać do przyrządzenia sosu chrzanowego. Ciekawe połączenie chrzan stworzy także ze słodką konfiturą albo startym burakiem.  

Istnieje na to prosta recepta – koniecznie trzeba je po upieczeniu przechowywać w pojemniku z plastiku lub trzymać zawinięte w folię aluminiową. Tak przechowywane mięso nie straci soczystości przez kilka dni.

Dawniej pieczyste przechowywano w dużej ilości tłuszczu, który przykrywał mięso. Jeśli wykorzystamy ten sposób, mięso zachowa świeżość nawet przez tydzień.

Najlepiej rozcieńczyć go wywarem niezawierającym soli, wodą lub śmietaną, aż do uzyskania oczekiwanego smaku.

Pomysłów na przygotowanie wielkanocnych jej jest niezwykle dużo. Aby zrobić to prosto, ale efektownie, można je ugotować na wodzie z octem, a następnie położyć na tostach udekorowanych wędzoną rybą. 

Oto jeden z ciekawszych, a zarazem najstarszych przepisów na faszerowane jaja. Ugotowane już jajo, ale nieobrane, przecinamy na pół przy użyciu ostrego noża-piłki. Pozwala to wyciągnąć połówki jajka bez uszczerbku dla skorupki. Jajko siekamy i dodajemy do niego składniki w zależności od kulinarnych upodobań. Do wyboru: podsmażona cebula, szczypior, koperek, grzyby, łosoś, szynka. Tak przygotowany farsz wkładamy do połówek skorupy, które obtaczamy w bułce tartej. Ostatnim etapem jest obsmażenie ich na patelni.

Można też zmiksować kremowy serek z dowolnym, lubianym przez nas składnikiem, np. szynką, łososiem, grzybami. Taki mus kładzie się na połówki ugotowanych obranych jajek.

Bardzo skutecznie można zafarbować jajka, gotując je w wodzie z łupinami cebuli – w efekcie będą brunatne. Ta metoda gwarantuje najtrwalszy efekt. Można też wielkanocne jajka gotować z burakami lub słodką papryką. 

Aby być naprawdę pewnym, że jajko jest świeże, trzeba go rozbić. Świeże jajo charakteryzuje się krągłym żółtkiem z widocznymi dwoma sznurami żółtkowymi. Białko powinno być zwarte i gęste. Ważny jest naturalny zapach jajka. Natomiast jeśli żółtko ma płaski kształt, a białko jest raczej luźne, to jest to sygnał, że jajko nie jest najświeższe.

Można także do jajka przyłożyć mocną latarkę i go prześwietlić.

Przed zakupem musimy koniecznie sprawdzić datę na stemplu znajdującym się na jajkach. Powinniśmy także zwrócić uwagę na klasę produktu. Mówi nam ona o wielkości jajka, jego jakości, ale także wskazuje na sposób prowadzenia hodowli kur, z której jaja są pozyskiwane. Kury z wolnego chowu znoszą najsmaczniejsze jajka.

Przed włożeniem jajek do gotującej się wody warto je delikatnie nakłuć igłą na zaokrąglonym czubku, gdzie istnieje pęcherzyk powietrza. W ten sposób ciśnienie, które narasta w jajkach podczas gotowania, znajdzie ujście, co zapobiegnie pękaniu skorupek.

Nie wkładamy też do gotującej się wody jajka zimnego, dopiero co wyciągniętego z lodówki. Duża różnica temperatur sprawi, że skorupki jajek będą pękać.

Bardzo dobrym rozwiązaniem jest również włożenie jaj do zimnej wody z dodatkiem łyżki soli. Skorupka nie będzie pękać i łatwiej da się później obrać.

Kształt makaronu stanowi dla Włochów taką samą zagadkę, jak i dla reszty zjadaczy tego produktu. Wynika on bardziej z potrzeby marketingowej niż kulinarnej. Każdy makaron pasuje do wszystkiego, pewnym pytaniem jest tylko, jak makaron przenosi sos – niektóre kluski przez swoje wgłębienia, nacięcia lub kształt mają swoje preferencje.

Owszem, istnieją niepisane prawa, np. że penne to makaron stworzony dla mięsnych sosów, ale takich kanonów nikt nie przestrzega i często penne serwowane jest właśnie z owocami morza.

Niestety to danie zawsze wygląda fatalnie. Po przekrojeniu ciepły sos wypływa na zewnątrz, zniekształcając formy lasagni…

Pewnym rozwiązaniem jest przygotowanie jej z małą ilością sosu pomidorowego dodawanego do mięsa lub wystudzenie potrawy, pokrojenie i odgrzanie np. w mikrofali, ale tego nie polecam. Sami musimy sobie odpowiedzieć na pytanie, co dla nas jest ważniejsze – smak czy wygląd. 

8 do 15 minut to nie jest tak długo – makaron to jedno z najszybszych dań. Ale jeśli ktoś upiera się przy skróceniu czasu gotowania, to trzeba o tym pomyśleć przed kupnem makaronu. Makarony świeże, mrożone lub częściowo tylko suszone gotują się dużo szybciej. Inną alternatywą są makarony typu ramen, często wcześniej smażone lub pieczone, a następnie suszone – na ich regenerację potrzeba zaledwie 3 minut. 

Jeśli chcemy zabarwić makaron, to musimy go sami przygotować, bo tylko w tej fazie możemy barwić makarony. W tym celu mieszamy jaja z mąką do odpowiedniej konsystencji i dodajemy do ciasta np. sok z buraków, mocno zaparzony szafran, sok ze zmiksowanej pietruszki lub szpinaku. Możemy też dodać czarny inkaust (atrament kałamarnicy). To naturalne barwniki, które mogą być użyte do zabarwienia makaronu. Gotowego makaronu się nie barwi, choć, jeśli ktoś ugotuje go w wodzie, dodając sok z buraka, to pewnie też mu się to uda. Jednak efekt może okazać się nietrwały i w momencie połączenia zabarwionego w ten sposób makaronu z białym sosem, może nam wyjść różowa potrawa…

Moim sposobem jest przelanie ugotowanego makaronu oliwą i rozłożenie go do wystygnięcia na płaskiej blaszce. Osobiście nigdy nie przelewam makaronu zimną wodą, bo traci on smak, i nie dodaję do gotowania oliwy ani innego tłuszczu, bo to nic nie daje. Z obserwacji wiem, że w domu niektórzy przelewają makaron zimną wodą i olejem – makaron też się wtedy nie skleja, ale, jak już pisałem, zimna woda wypłukuje z niego smak.

Po pierwsze, trzeba przelać go zimną wodą – na pewno część soli się wypłucze. Jeśli nadal jest za słony, możemy go chwilę potrzymać w zimnej wodzie. Tak jak w przypadku śledzi, sól przeniknie do wody, ale pamiętajmy, że to sposoby jedynie na ratowanie makaronu – on sam na pewno straci na jakości.

Innym rozwiązaniem jest przygotowanie zupełnie niesłonego sosu – może się okazać, że smak się wyrówna.

O, to może być niełatwe! Trzeba uważać, aby się nie poparzyć. Rozwiązaniem może być nałożona pokrywka, która przytrzyma w garnku ugotowany makaron.

To zależy, jak ten makaron został przygotowany, bo jeśli jest on pomieszany z jakimś sosem, to proponowałbym przełożenie go do żaroodpornego naczynia wysmarowanego oliwą, dodanie sera i zapieczenie przez około 15 minut w 200°C. Powstanie apetyczna zapiekanka i nie powinna być gorsza od dania z dnia poprzedniego.

Natomiast, jeśli to „czysty” makaron, to sposobów na jego odzyskanie pozostaje wiele, np. w sałatkach. Moja rekomendacja to sałatka z tuńczykiem, jajami na twardo i majonezem, ale wariacji oczywiście może być mnóstwo.

Trzeba pamiętać, że suszony makaron zwiększa swoją objętość ponad dwukrotnie, a więc ze 100 g surowego makaronu możemy uzyskać nawet do 250 g po ugotowaniu. Do tego trzeba doliczyć sos. W rezultacie myślę, że nawet, wydawałoby się, tak niewielka ilość makaronu, jak 50 g, to optymalna porcja dla jednej osoby. Pewnym ułatwieniem jest odmierzanie suszonego makaronu np. w kubku.To pozwoli nam dobrać odpowiednią miarkę przy okazji następnego gotowania.

Długość gotowania makaronu ściśle zależy od jego kształtu, sposobu przygotowania, a w szczególności od jego rodzaju. Ten świeży czy mrożony będzie gotował się bardzo szybko – od 2 do 4 minut, natomiast ten suszony, czyli najpopularniejszy – od 8 do 15 minut. Ostatnimi czasy na rynku pojawiły się również makarony na wpół wysuszone i czas ich gotowania będzie się kształtował analogicznie, czyli gdzieś po środku – od 4 do 8 minut. Kształt makaronu ma tu zasadnicze znaczenie – np. makaron typu farfalle, czyli kokardki, będzie się gotował dłużej niż cienkie nitki spaghetti, ponieważ jego ciasto jest pomarszczone, przez co dłużej absorbuje wodę. Z kolei czas gotowania spaghetti będzie prawie o połowę dłuższy niż np. makaronu tagliatelle, co wynika również z jego kształtu. Nitki spaghetti potrzebują więcej czasu, aby uzyskać jędrną konsystencję. Najlepiej sprawdzić, jakie zalecenia podaje producent na opakowaniu, i dodatkowo zweryfikować to, przegryzając jeden przykładowy kawałek. Ten ugotowany klusek na sposób al dente powinien delikatnie stawiać opór zębom, ale jednocześnie nie powinien być twardy. Reszta to już nasze preferencje smakowe.

- zapach świeży, morski, generalnie obojętny. Gdy ryba ma mocny zapach oznacza to, że jest nieświeża
- skóra gładka i wilgotna, a śluz na powierzchni jednolity; łuski powinny dobrze przylegać do skóry
- ogon i płetwy w miarę nienaruszone, chropowate, lekko wilgotne,
- skrzela jasno czerwone
- oczy wypukłe i szkliste
- mięso sprężyste, które po naciśnięciu powinno szybko powrócić na swoje miejsce
- wypukły brzuch (nie wklęsły)

Postaraj się zawsze choć trochę udekorować talerz. Możesz w tym celu posypać brzeg talerza ulubionymi ziołami. Ciekawym pomysłem jest dokładne roztrzepanie białka, namalowanie (za pomocą pędzelka lub palca) nim wzoru na talerzu, posypanie czerwoną, mieloną papryką i poczekanie, aż całość wyschnie. Następnie zdmuchnij nadmiar przypraw – w ten sposób na talerzu pozostanie stworzony przez Ciebie wzór.

Śledzie z beczki powinny moczyć się około godziny. Wtedy należy zmienić wodę i pozostawić je na kolejną godzinę.
Śledzie w oleju wystarczy moczyć około 10- 15 minut. Dobrym sposobem jest też moczenie śledzi w mleku, która obok soli usuwa często bardzo intensywny zapach ryby.

Najlepsze są te z beczki – solone. Powinny być duże, pełne i tłuste. Ja wybieram te z ikrą i mleczem. Najlepszą odmianą są, matjasy, ale trzeba je namoczyć, oczyścić i wyfiletować .

Mięso powinno być już wcześniej marynowane przez kilka dni, gdyż wtedy przechodzi smakiem przypraw. Dobrym pomysłem jest również pieczenie w woreczku z użyciem gotowych marynat Knorr, wtedy mamy pewność smaku i soczystości produktu.

Kutia to danie regionalne pochodzące z Kresów Polski, popularne na Litwie, Białorusi i Ukrainie. Wchodzi w skład dań wigilijnych. Przygotowuje się ją z ugotowanych ziaren pszenicy doprawionej miodem oraz sparzonym (często zmielonym makiem) i bakaliami (orzechami, rodzynkami, migdałami).

Możemy suszone grzyby zastąpić pieczarkami, ale musimy być świadomi tego, że smak naszych potraw będzie inny.

Najlepsze grzyby to zawsze te od babci, która z sercem je dla nas ususzyła...
A tak naprawdę to wszystko zależy od tego, do czego chcemy ich użyć.
Do duszonej kapusty użyłbym podgrzybków – są tańsze i mają nieco gorzkawy (tytoniowy) smak, który dobrze połączy się z kapustą. Natomiast do sosu czy nawet farszu proponuję użyć borowików. Mają nieco mniej intensywny, ale przyjemniejszy aromat niż np. podgrzybki.

Przed gotowaniem należy przepłukać kapustę pod zimną bieżącą wodą lub przygotować farsz z kapusty kiszonej pomieszanej ze słodką w stosunku 1:1.

Zazwyczaj na wigilijnym stole pojawiają się pierogi z kapustą i grzybami, oraz jako odrębne danie gotowana kapusta z grzybami. Aby nieco urozmaicić nasz wigilijny stół można przygotować pierogi z samych grzybów – mrożonych lub suszonych, lub inaczej doprawić farsz, na przykład podczas duszenia kapusty można dodać odrobinę zmielonego kminku, suszonej żurawiny lub posiekanych suszonych śliwek.

Pierogi zawsze wrzucamy do gotującej się, a nie kipiącej, lekko osolonej wody. Podczas gotowania należy pierogi delikatnie przemieszać, aby nie przywarły do dna. Wody powinno być trzy razy więcej niż pierogów. Nie należy dodawać oleju do wody, ale posmarować nim ugotowane pierogi i rozłożyć do ostygnięcia na płaskiej blaszce. Ugotowane pierogi możemy też szybko ostudzić w zimnej wodzie (najlepiej z dodatkiem lodu), odsączyć i posmarować olejem, a następnie ułożyć warstwowo, dzieląc poszczególne ich warstwy plastikową folią

Podstawowymi składnikami ciasta na pierogi jest ciepła woda, mąka i odrobina soli.
Aby ciasto dobrze się lepiło trzeba skoncentrować się na stosunku wody do mąki.
Ze względu na różny stopień zawartości glutenu w mące, różnice w temperaturze wody i różny czas wyrabiania ciasta, trudno podać dokładne proporcje. Ja zwykle zaczynam, od 700g maki i ¾ szklanki ciepłej wody. Zaś wyrabiając ciasto stopniowo dodaję mąkę, tak aby na koniec było plastyczne, dało się łatwo formować i lekko odchodziło od rąk.
Ponadto możemy wyrobionemu ciastu dać „odpocząć" przez około 20 minut oraz trzymać je pod przykryciem, aby nie wysychało na powierzchni.
Aby pierogi dobrze się kleiły warto brzegi ciasta tuż przed sklejeniem posmarować wodą lub rozkłóconym jajkiem. Można również wzbogacić ciasto poprzez dodanie drożdży, surowych jajek lub zaparzenie mąki – są to jednak sposoby dla osób doświadczonych.

Myślę, ze zarówno ze względów zdrowotnych jak i smakowych najlepiej będzie smażyc na oleju rzepakowym.  Olej  ten jest neutralny w smaku i ma wysoką temperaturę dymienia (rozkładu), czyli jest dość stabilny podczas smażenia. Nie polecam zaś smażenia na oliwie z oliwek, gdyż jej intensywny smak nie wszystkim musi odpowiadać.

Podczas smażenia warto pamiętać żeby temperatura nie była zbyt wysoka (max 180 c), a powierzchnia patelni w miarę możliwości całkowicie pokryta smażonym produktem. Tłuszcz pod wpływem wysokiej temperatury, tlenu oraz pary wodnej wydobywającej się ze smażonego produktu ulega przemianie w związki chemiczne, które mogą niekorzystnie wpływać na nasz organizm.

Sos do ryb powinien być delikatniejszy - nie może być zbyt intensywny, gdyż przyćmi smak samej ryby. Dlatego wszystkie przygotowywane na ciemnych, wyrazistych fondach, raczej odpadają. Istnieją jednak sosy na bazie skorup homarów. Podawane są często do ryb pieczonych - jest to szczególnie popularne w kuchni amerykańskiej.

Idealne sosy do ryb przygotowane są na bazie sosu Veloute – szczególnie, jeśli fond był przygotowany na bazie ryb. Odrobina białego wina, masła czy śmietany będzie świetnie komponować się ze smakiem ryby.

Sos do ryby powinien być też lekko kwaśny (dobrym pomysłem jest dodanie szczypty cytryny czy kaparów), gdyż jej mięso jest niezbyt wyraziste. Odrobina świeżych ziół, takich jak koperek, bazylia czy pietruszka, będzie bardzo dobrze pasować.

Sosy do drobiu – podobnie jak ryby, drób zalicza się do mięs delikatniejszych. W tym przypadku kluczowa jest obróbka termiczna. Drób pieczony pasuje do sosów ciemnych, choć powinny być one nieco subtelniejsze w smaku od tych tradycyjnych (idealnie, jeśli ciemny sos jest przygotowywany na kościach drobiowych). Nuta ziół użytych podczas marynowania podkreśli charakter mięsa. Drób dobrze komponuje się też z kwaśnym bądź słodkawym smakiem, dlatego sprawdzą się wszelkie sosy pieczeniowe aromatyzowane nutą owoców. Do drobiu można również stosować sosy białe na bazie veloute, np. z ziołami czy grzybami.

Polski klasyk składa się z podsmażonej na maśle bułki z natką pietruszki i startego, gotowanego jajka. Serwowany jest do szparagów, kalafiora czy fasolki szparagowej. Innym sosem pasującym do warzyw jest sos supreme z pleśniowym serem. Doskonale pasuje on do kalafiora czy grzybów, jednak można zapiekać pod nim niemal wszystkie warzywa.

Gdy przesolisz zupę lub sos, a zdarza się to najlepszym, nie wyrzucaj od razu przygotowanych dań. Jest kilka metod na uratowanie posiłku. Do zupy możesz dodać kilka kawałków surowych ziemniaków. Gotuj aż ziemniaki zrobią się miękkie i wchłoną niepotrzebna sól. Możesz również dodać gęstej śmietany, która neutralizuje smak.  Gdy sos do mięsa jest zbyt intensywny pamiętaj, aby już nie doprawiać zbyt mocno mięsa. Możesz również dodać do niego np. jogurt.

Słodkie owoce również świetnie nadają się do słonych potraw. Doskonałą przystawką mogą być gruszki zapieczone z orzechami i pleśniowym serem.  
Z przetartych malin z dodatkiem musztardy, soli, pieprzu oraz oliwy możesz przygotować doskonały sos do sałatek. Dzięki malinom jest on gęsty i ma bardzo intensywny kolor. Za pomocą łyżki zrób duże plamki na talerzu. W środek każdej wlej małą kroplę gęstej śmietany i następnie za pomocą cienkiego nożyka lub łyżeczki rozciągnij krople sosu po całym talerzu.

Jeśli zamierzasz przygotować na obiad lub do sałatki pierś z kurczaka, która cieszy się wielką popularnością i jest niezwykle łatwa w przygotowaniu, pamiętaj, aby ją zamarynować. Proponuję zalać mięso jogurtem i przyprawami, wtedy zawsze pozostanie soczyste. Po usmażeniu mięsa, poczekaj aż chwilę przestygnie i pokrój je długim nożem w cienkie plasterki. Następnie rozłóż mięso na talerzu jak wachlarz. Zamiast popularnych ziemniaków dodaj kolorową sałatkę z pomidorów i warzyw.

Gdy już przygotujesz swoją popisową sałatkę zamiast wysypywać wszystkie składniki na talerz lub do miseczki pomyśl o ciekawszej formie podania. Zaskocz i ułóż sałatkę na placku tortilli i zwiń w rulon. Następnie zepnij wykałaczką, na której koniec nabij czarną oliwkę. Po wierzchu polej przygotowanym dresingiem.

Bardzo efektownym pomysłem jest podanie zupy w chlebku. Wybierz mały, okrągły bochenek, zetnij wierzchnia warstwę i wydrąż środek. Taką chlebową miseczkę wstaw do piekarnika na 180 stopni i piecz przez  5-6 minut. Chlebek zrobi się chrupiący. Następnie wlej do środka zupę najlepiej o kremowej konsystencji i przykryj wcześniej odciętym kawałkiem.

Zamiast kupować zwykłe pomidory pomyśl o małych pomidorkach cherry i nie ograniczaj wyboru do tylko czerwonych, możesz przecież dostać również żółte, pomarańczowe a nawet zielone.

Do przygotowania ulubionej sałatki nie musisz kupować już tylko jednej sałaty. Oferta sklepów jest bardzo bogata, wybierz dwa, trzy gatunki sałat różniące się kształtem, kolorem i smakiem. Dodaj trochę kolorowych warzyw, papryk oraz delikatny dresing na oliwie z oliwek a Twoje danie zrobi się ciekawe, smaczne i pełne kolorów.

Korzystaj z tego, co oferuje sezon. Czyli stawiaj na świeżość. Na zakupy wybieraj się w sprawdzone miejsce np. na bazarek. Możesz tam wszystko znaleźć i poradzić się, co smakuje najlepiej. Wiosną i latem masz pełną gamę możliwości na stworzenie świeżego i kolorowego dania.

Przygotowując świeżą i chrupiąca sałatkę nie musisz kroić wszystkiego „tylko” w kostkę. Prostymi metodami nadasz warzywom i owocom wyjątkowy kształt. Za pomocą obieraczki do warzyw możesz obrać np. marchewkę lub ogórka w długie, szerokie paski przypominające paski makaronu tagliatelle. Drążarką do ogryzków jabłek wytnij okrągłe kuleczki choćby  z melona. Taką ciekową formą możesz wszystkich zaskoczyć i podać klasyczne danie w niecodzienny sposób.

Nie bój się eksperymentować z formą podania. Efektownym pomysłem jest podanie zupy w filiżance do kawy. Do zup kremów ubij na sztywno śmietanę, którą dopraw solą i pieprzem (nie używaj cukru). Jej wierzch posyp ulubioną przyprawą, np. świeżo zmielonym pieprzem. W ten sposób podasz zupę krem wyglądającą jak prawdziwe, włoskie cappuccino.

Jeśli podajesz potrawę z sosem, możesz za jego pomocą namalować wzór. Używając łyżki, zrób plamki różnej wielkości, np. zaczynając od dużej do najmniejszej. Dobrym pomysłem jest użycie płaskiego pędzelka. Dzięki temu zrobisz oryginalne wzorki na talerzu. Ważne jest, aby pędzelek, którego używasz, był czysty i przeznaczony wyłącznie do tego celu.  

Postaraj się zawsze choć trochę udekorować talerz. Możesz w tym celu posypać brzeg talerza ulubionymi ziołami. Ciekawym pomysłem jest dokładne roztrzepanie białka, namalowanie (za pomocą pędzelka lub palca) nim wzoru na talerzu, posypanie czerwoną, mieloną papryką i poczekanie, aż całość wyschnie. Następnie zdmuchnij nadmiar przypraw – w ten sposób na talerzu pozostanie stworzony przez Ciebie wzór.

Przed podaniem potrawy możesz delikatnie posmarować talerz ząbkiem czosnku bądź rozetrzeć zioła, np. rozmaryn. Zanim nałożysz potrawę, wstaw taki talerz na kilka minut do piekarnika. Dzięki temu danie nabierze wspaniałego aromatu, niekoniecznie zmieniając smak.

Warto zachować różnorodność - nie musisz gotować wyłącznie jednej potrawy. Przed głównym daniem pomyśl zawsze o małej przystawce. Może to być kolorowa, lekka sałatka lub grzanka z pomidorami i parmezanem, czyli bruschetta. Dzięki temu zrobisz wrażenie, a także zyskasz trochę czasu na przyrządzenie bardziej czasochłonnych potraw.

Jeśli Twoja wybranka gustuje w pieczonych mięsach, pamiętaj, aby nie podawać całości - wystarczy, że ukroisz porcję. Na talerz wylej najpierw odpowiednią ilość sosu, a następnie ułóż kawałek mięsa. Dzięki temu danie będzie wyglądało estetyczniej. Dla zwiększenia efektu możesz również podać sos w małym dzbanuszku, do samodzielnego polania.

Decydując  się na przygotowanie mięsa, pomyśl o kupnie tego lepszej jakości, czyli np. polędwicy wieprzowej lub wołowej. Takie mięso wymaga krótszej obróbki cieplnej, może być też podane lekko różowe w środku. Dodatkowo masz pewność, że będzie ono zawsze miękkie i soczyste.

Pamiętaj, aby przed gotowaniem, zorganizować sobie miejsce w kuchni i sporządzić odpowiednią listę zakupów. Mięso koniecznie zamarynuj, masz wówczas pewność, że wyjdzie soczyste i smaczne. Możesz zrobić to dzień wcześniej.

Staraj się unikać zbyt intensywnych smaków i aromatów – w ten sposób unikniesz sytuacji, kiedy intensywny zapach wyczuwalny jest w całym mieszkaniu. Jeśli do potrawy musisz użyć przypraw czy warzyw o wyrazistym aromacie, np. surowej cebuli lub czosnku, dobrym rozwiązaniem jest krótkie obgotowanie ich wcześniej. Wystarczy, że wrzucisz pokrojone ząbki czosnku na kilka minut do wrzątku i bez problemu możesz dalej przyrządzać  potrawę.

Postaraj się zawsze mieć w domu kilka produktów, które pomogą Ci przyrządzić dla niespodziewanego gościa efektowne danie. Najlepiej, aby były to takie składniki, które nie psują się zbyt szybko. W tej roli sprawdzi się ryż bądź makaron. Możesz kupić ten o nietypowym kształcie lub barwie, taki jak szerokie papardelle lub kolorowe penne. Oliwa z oliwek, pomidory w puszce, pomidory suszone czy nieduża butelka gotowego kremu balsamicznego, np. o smaku truskawkowym, pomogą Ci osiągnąć zamierzony efekt. Dodatkową ich zaletą jest to, że można je długo przechowywać.

Staraj się wybierać potrawy, które nie są czasochłonne. Dobrym pomysłem jest kuchnia włoska, np. makaron z lampką wina. Gotując go pamiętaj, aby używać przykrywki lub folii aluminiowej – w ten sposób zaoszczędzisz czas. Makaron gotuje się w kilka minut, dlatego w międzyczasie możesz przyrządzić sos. Odcedzony (bez płukania w zimnej wodzie) wrzuć bezpośrednio do sosu, przez chwilę zamieszaj i od razu podawaj. Długie makarony, takie jak spaghetti czy tagliatelle, przed nałożeniem zwiń na widelec (sprawdzi się ten do pieczonych mięs) i zsuń na talerz. Dzięki temu makaron ładnie się ułoży.

Do podania potrawy używaj głębokich talerzy. W ten sposób makaron dłużej pozostanie ciepły, a sos, który jest najsmaczniejszy, zbierze się na dnie.

Przetnij grzyby na pół w miejscu nóżki i kapelusza. Jeśli w strukturze grzyba zobaczysz cienkie kanaliki oznacza to, że grzyb jest robaczywy i nie nadaje się do jedzenia.

Aby grzyby zachowały jak najdłużej swoje walory, nie należy ich myć. Najlepiej przechowywać je w lodówce w plastikowym pudełku, na gazie nasączonej wodą. Powinny być przykryte, aby nie wysychały, ale nie mogą być szczelnie zamknięte.

Możesz je też zamrozić. Najlepiej jest to zrobić układając nieumyte okazy na blaszce, którą należy włożyć do zamrażarki. Po kilku godzinach odpowiednio zmrożone przełóż w mniejszy pojemnik. Taki sposób gwarantuje, że zachowają maksimum aromatu.

Inną metodą jest sparzenie umytych, pokrojonych na mniejsze kawałki grzybów i mrożenie ich w takiej postaci. Niestety, podczas parzenia część smaku zostaje w wodzie.

Każdy gatunek grzyba ma inny aromat, smak, konsystencję oraz kolor. W zależności od odmiany trochę inaczej zachowują się także podczas suszenia, gotowania czy smażenia.

Borowik to grzyb, który smakuje w każdej postaci. Nadaje się on do suszenia, marynowania, smażenia i gotowania. Ze względu na wyśmienity smak uważany jest za króla wśród grzybów.

Maślaki tuż po zerwaniu otoczone są cienką warstwą śluzu, co może niektórym przeszkadzać. Przed dalszą obróbką można obrać je ze skórki, aczkolwiek jest to dość czasochłonne. Grzyby te nadają się do suszenia i marynowania, można je również gotować. Nie poleca się natomiast smażenia czy duszenia, ponieważ maślak wydziela wówczas specyficzny, śluzowaty sok - widać to np. w konsystencji sosu. Ich smak jest jednak tak wyborny, że mimo to znajdują wielu amatorów.

Kurki mają zdecydowany smak. Świeże nadają się do smażenia, można je również marynować, choć nie są tak jędrne jak maślaki czy borowiki. Suszone kurki nie mają też niestety takiego aromatu, a gotowane bywają nieco gorzkie.

Pieczarki – ich niewątpliwą zaletą jest to, że są dostępne cały rok. Choć nie posiadają takiego aromatu jak borowiki, to i tak cieszą się uznaniem. Nadają się do suszenia, mrożenia, marynowania, gotowania i smażenia.

Grzyby w kuchni możemy dowolnie ze sobą łączyć w różne kompozycje. Doskonale pasują do nich czosnek, cebula czy zioła.

Nie musisz obierać grzybów. W ich skórce zawarte są aromaty i pigmenty, które nadają potrawom smak i zapach. Jeśli musisz to zrobić, obierz grzyby nieumyte, gdyż wtedy nie są lepiące. Umyj je kiedy będą już obrane.

Grzyby należy umyć, a następnie osuszyć. Ułóż je na gazie, a następnie pokrój w cienkie plastry i nabij na nitkę. W takiej postaci możesz zawiesić je na grzejniku lub w okolicach innych źródeł ciepła. Trzeba jednak pamiętać, aby był tam przewiew powietrza.

Grzyby należy najpierw umyć, a duże okazy przekroić tak, aby zmieściły się w słoikach. W takiej postaci są parzone. Następnie umieszcza się je w słoiku, w którym zalewane są mieszanką octu, soli, cukru i przypraw.

Świeżo zebrane kurki nigdy nie będą gorzkie i tylko takie należy gotować. Te, w których dominuje gorzki smak, należy nawet kilkukrotnie obgotować. Niestety, w ten sposób traci się prawie cały smak.

Aby nasza zupa była naprawdę smaczna i pełna aromatu grzybów, powinieneś jej przygotowanie rozpocząć od ugotowania wywaru. Grzyby najlepiej dodać do zupy w ostatniej fazie – będzie wówczas najsmaczniejsza. Dla wzmocnienia smaku dobrze jest lekko podsmażyć grzyby tuż przed dodaniem do garnka.

Smak świeżych grzybów jest bardzo przyjemny dla podniebienia, stąd też świeże uważane są za najlepsze. Możliwość mrożenia grzybów pozwala cieszyć się nimi także poza sezonem. Niestety, nie smakują tak samo jak świeże, ponieważ te mrożone, mimo, że zachowują konsystencję, tracą prawie połowę ze swojego pierwotnego smaku. Suszone mają mocniejszy smak, ale jest on nieco inny, bardziej wytrawny. W kuchni istnieje wiele potraw, które wymagają suszonych grzybów i niestety nie da się ich niczym zastąpić.

Grzyby zawierają naturalne wzmacniacze smaku, przez co dodanie ich do potrawy zawsze nadaje jej wyrazistości i aromat.

Do zapieczenia tego deseru niestety jest potrzebny specjalny palnik gazowy. Tylko w jego płomieniach cukier zaczyna się szybko karmelizować, pozostawiając wnętrze deseru nienaruszone. Inne długotrwałe techniki nie przynoszą zamierzonego efektu.

Zwykłe ciasto do naleśników występuje w wielu rodzajach - z solą, cukrem czy skórką pomarańczy. Może być przygotowane na ubitej pianie z dodatkiem orzechów, wiórek kokosowych lub ziół. Wszystko zależy od tego, do czego ma nam posłużyć.

Frutti di Mare, fruits de mare czy owoce morza to określenie dla wszystkich ryb, mięczaków oraz skorupiaków żyjących w morzu, wyławianych i spożywanych pod różnymi postaciami.

Ślimaki w kuchni francuskiej podaje się na wiele sposobów. Te najpopularniejsze to obsmażane w czosnku, na maśle, z natką pietruszki, skropione sokiem z cytryny i białym winem. Bywa, że dodatkowo zapiekane są pod serem camembert. Ślimaki przed dalszą obróbką są zawsze obgotowane, a więc wyjęte ze skorupki. Do podawania ślimaków służą specjalne naczynia z kilkoma wgłębieniami. Układa się w nich ślimaki z masłem, serem, a następnie zapieka się je. Innym sposobem jest umieszczenie ślimaków w specjalnie przyrządzonych muszelkach z masłem. W takiej postaci po zapieczeniu trafiają na nasz talerz. Do jedzenia ślimaków otrzymuje się dodatkowo specjalny, mały widelczyk z dwoma ząbkami, aby łatwiej wydobyć mięso ze środka.

Małże, omułki, które występują w Europie, mają czarne muszle i mięso barwy od ciemnopomarańczowej do jasnożółtej. W kuchni można się spotkać również z omułkami zielonymi z Nowej Zelandii, dwukrotnie większymi od europejskich. Przygotowując świeże omułki zawsze należy zwracać czy małże są zamknięte. Te otwarte należy definitywnie wyrzucić, grożą bowiem zatruciem.

Z francuskiego oznacza „delikatne plastry”. Za sprawą kuchni amerykańskiej filetem mignon w gastronomii określa się najczęściej stek z polędwicy wołowej. W kuchni francuskiej odnosi się do steku z końcowej części polędwicy, która posiada delikatniejszą strukturę. Typowy filet mignon powinien mieć około 5 centymetrów wysokości i średnicę ok. 8-9 centymetrów. Jego waga powinna oscylować w granicach 200 gramów, jednak z racji na cenę mięsa istnieje większe zróżnicowanie w tym zakresie.

Gratin to technika kojarzona w kuchni ze wszelkiego rodzaju zapiekanymi daniami, których wierzch posypany jest serem, bułką tartą, masłem bądź sosem typu beszamel lub holenderski. Po upieczeniu dania tego typu charakteryzują się złotą barwą, a czasem także chrupiącą konsystencją. W kuchni określenie gratin dotyczy również pokrojonych w plastry i zapiekanych w śmietanie ziemniaków.

Quiche może mieć różne kształty i na ogół jest daniem słonym, zawierającym takie składniki jak: ser, boczek, szpinak, cebula czy szynka. Składniki quiche zawsze połączone są mieszaniną śmietany bądź mleka i jaj. Tarta natomiast może być zarówno słona, jak i słodka Do jej przygotowania potrzebne jest zazwyczaj specjalne, okrągłe naczynie. W przeciwieństwie do quiche, tarty nie zawsze muszą zawierać mieszaninę śmietany, mleka i jaj. Czasami na wierzchu przysmaku umieszcza się zapieczone lub zżelowane owoce.

Wystarczy jeśli nieco dłużej pogotujemy warzywa. Wówczas sos odparuje i zagęści warzywny gulasz. Jeśli jednak sosu jest zbyt dużo, długotrwałe odparowanie może doprowadzić do zupełnej destrukcji warzyw. Należy je po prostu odcedzić i redukować sam sos.

Ser camembert podczas smażenia rozpuszcza się. Barierą, która powstrzymuje go przed rozlaniem się na patelni, jest cienka warstwa bułki. Powinna ona zatem na tyle dobrze przylegać do powierzchni sera, by móc go utrzymać. Same panierowanie nie jest czymś nadzwyczajnym – wygląda podobnie jak panierowanie kotleta schabowego. Trzeba użyć rozkłóconego jajka, mąki, tartej bułki. Zazwyczaj krawędzie sera panierowane są dwukrotnie. Dobrym sposobem jest zastąpienie tartej bułki białą częścią chleba tostowego, zmiksowanego na drobno w kielichu miksera. Tego typu panierka jest o wiele delikatniejsza i bardziej chrupka

Tajemnicą smacznej zupy cebulowej jest dobrze podsmażona cebula i dobry esencjonalny bulion wołowy. Samą zupę doprawia się na wiele sposobów, w zależności od regionu czy upodobań. Zazwyczaj w recepturze odnajdziemy tymianek, ziele angielskie, liść laurowy, pieprz, czasami czosnek czy nawet jałowiec. Kolejną tajemnicę stanowi dodany do zupy alkohol - zazwyczaj jest to białe wino, ale jego różne rodzaje dają tu również pole do popisu.

Zrobienie ciasta francuskiego jest stosunkowo proste, ale na pewno pracochłonne i czasochłonne. Cała idea ciasta francuskiego polega na wielokrotnym przełożeniu podstawowego ciasta masłem. Proces ten powoduje, że ciasto podczas pieczenia rozwarstwia się, tworząc pojedyncze kruche listki.

W kuchni angielskiej i amerykańskiej pudding to rodzaj deseru. Składa się z bułki pokrojonej w plastry i wymieszanej ze śmietaną, mlekiem oraz jajami. Pudding jest aromatyzowany wanilią z dodatkiem rodzynek i w takiej postaci pieczony w piekarniku

Aby indyk był soczysty, należy go wcześniej zamarynować. Dobrym pomysłem jest użycie Knorr Naturalna Marynata do kurczaka i wymieszanie jej z naturalnym jogurtem (proporcje tych składników zależne są od masy indyka). Następnie odstaw indyka w marynacie w chłodne miejsce na ok. 6 godzin. Podczas pieczenia dodatkowo podlewaj indyka wodą.

Gotowy popcorn możesz dodatkowo aromatyzować ziołami, ostrą papryką czy czosnkiem. Ciekawym sposobem na popcorn jest obtoczenie go w kilku łyżkach miodu z ostrą papryką i upieczenie go. Miód na powierzchni powinien się skarmelizować.

Kolbę kukurydzy obierz z łupin i otaczających ją włosków. Włóż do gorącej wody lub mleka o temperaturze 90*C na ok. 10 minut. Kukurydza jest już gotowa do jedzenia, ale niektórzy Amerykanie dodatkowo obsmażają ją na grillu lub patelni z odrobiną tłuszczu.

Parówki do hot dogów najszybciej podgrzejesz w gorącej wodzie o temperaturze ok. 90*C. Grzejąc je, dobrze jest zachować osłonki, dzięki czemu parówka będzie gorąca i nie wchłonie zbyt dużej ilości wody - przez co nie popęka. Innym, dobrym sposobem jest podgrzanie parówki w piekarniku nagrzanym do temperatury 180*C przez ok. 10 minut. Hamburgery należy smażyć na patelni lub grillować na gorącym ruszcie. Można je również podgrzać w piekarniku, ale zbyt długotrwałe ogrzewanie może spowodować, że mięso będzie suche.

Niezbędnym składnikiem hamburgerów jest dobrze wyrobione, czyste mięso. Czasami dodaje się do niego przyprawy. Dobrym pomysłem jest dodanie do niego Knorr Fix Kotlety Mielone. Odpowiednie proporcje to 1 paczka na ok. 700 gram mięsa. Na pewno poprawi to jego konsystencję.

Wystarczy, że zamoczysz kawałki mięsa w jajku i wymieszasz z panierką. Jeśli dodatkowo ściśniesz obtoczonego w panierce kurczaka w dłoni, z pewnością nie odpadnie. Panierkę możesz uatrakcyjnić dodając ziarna dyni, sezamu czy słonecznika, a także pokruszone kawałki płatków kukurydzianych bądź owsianych.

Podstawą kuchni indyjskiej są przyprawy, a właściwie ich mieszanki, zróżnicowane w zależności od regionu. Są one tajemnicą każdej gospodyni. Ciekawostką jest, iż przyprawy bardzo często są wcześniej upalane, aby wydobyć z nich większy aromat.

Właściwości przypraw zależą od zawartych w nich składników: olejków lotnych, alkaloidów, glikozydów, goryczce, garbników i barwników. W przypadku świeżych ziół także witamin, enzymów oraz substancji czynnych.

Mleka kokosowego tak do końca nie da się zastąpić. Jednak pewnym substytutem są wiórki kokosowe, które można wygotować w mleku, a następnie zmiksować. Innym sposobem jest połączenie skondensowanego mleka lub śmietany z aromatem kokosa.

Quesadillas to dwa złączone ze sobą placki, które wypełnia się farszem - zazwyczaj jest to smażony kurczak, cebula, ostra papryka jalapeno z serem, czasem z dodatkiem papryki. Placki smażone są z obu stron, a następnie krojone na mniejsze kawałki. Quesadillas powinny mieć wewnątrz roztopiony ser i chrupki placek na zewnątrz.

Burritos to przecięta na pół, pszenna tortilla, zwinięta w rożek. Wypełniona jest cebulą, smażonym kurczakiem lub wołowiną, a mięso często bywa mielone.
Burritos może mieć dowolne składniki, ponieważ głównie chodzi tu o sposób jedzenia - tzn. w tortilli.

Fajitas to kawałki smażonej lub grillowanej wołowiny bądź kurczaka, przyprawionego kolendrą, kuminem, czosnkiem, jalapeno i limonką. Czasem mięso smażone jest z cebulą i papryką. Podawane na talerzu z ciepłą tortillą i udekorowane liśćmi sałaty.
Przy stole sami zawijamy naleśnik wypełniony dodatkami. Fajitas powinno być serwowane z tradycyjnymi dodatkami takimi jak: guacamole, salsa pomidorowa oraz kwaśna śmietana.

Tortilla to nazwa dwóch dań. W kuchni meksykańskiej to placek z mąki pszennej lub kukurydzianej (masa harina), natomiast w kuchni hiszpańskiej to rodzaj grubego naleśnika z ziemniakami.

Tacos to złożona na pół, chrupka tortilla kukurydziana. Smażona jest w głębokim tłuszczu z trzycentymetrowym, owalnym drewienkiem pośrodku. Po usmażeniu tacos zachowuje swój kształt i wypełniany jest różnymi składnikami: warzywami, sałatą, mięsem i serem.

Nachos to kawałki tortilli kukurydzianej, pocięte w nieduże trójkąty i usmażone na głębokim tłuszczu. Takie chrupkie chipsy podawane są do dań. Bywają dodatkowo posypane mięsem mielonym, kawałkami marynowanej papryki jalapeno, oliwkami, żółtym serem czy pomidorami. Następnie w takiej formie są zapiekane.

Idealnym naczyniem do gotowania ryżu jest szybkowar. Ryż gotowany w kąpieli wodnej pod lekkim ciśnieniem staje się puszysty, a zarazem sypki. Jeśli jednak nie mamy szybkowaru, możemy wypróbować poniższy sposób.

Receptura na 0,5 kilograma ryżu

Składniki:
Bulionetka Bulion drobiowy Knorr – 1 sztuka
ryż długoziarnisty – 0,5 kilograma
cebula średniej wielkości - 1 sztuka
woda – 1 litr
masło lub olej – 100 gram

Sposób przygotowania:

1. Przepłucz ryż pod bieżącą, zimną wodą do momentu, gdy stanie się przejrzysta.

2. Cebulę pokrój w drobną kostkę.

3. W garnku rozgrzej tłuszcz i zeszklij na nim cebulę. Następnie dodaj odsączony ryż i smaż go przez chwilę, a następnie zalej litrem wody. Dodaj Bulionetkę bulion drobiowy, a całość doprowadź do wrzenia.

4. Garnek z ryżem przykryj i wstaw w drugi, wypełniając przestrzeń pomiędzy nimi gorącą wodą. Ryż gotuj w kąpieli wodnej około 30 minut, mieszając od czasu do czasu aż do momentu, gdy całkowicie pochłonie wodę, a ziarna staną się miękkie.

5. Ryż przełóż do szerokiej miski i dokładnie go wymieszaj, tak, aby nie było żadnych grudek.

Jasny sos sojowy dojrzewa krócej i jest filtrowany już po sześciu miesiącach. Ma mniej intensywny smak i lżejszą konsystencję. Tego typu sos rekomendowany jest najczęściej jako przyprawa do dań gotowych, ze względu na to, że jest dość słony. Niektórzy kucharze wolą jednak przygotowywać potrawy właśnie na bazie tego sosu, gdyż nie dominuje on smaku reszty komponentów.

Sos sojowy ciemny poprzez długotrwałą fermentację nabiera bardzo intensywnego smaku, a jego konsystencja staje się gęstsza. Sosy tego typu są mniej słone, a ich intensywny aromat potrafi nieco przysłonić smak innych składników.
Ten rodzaj sosu idealnie nadaje się do marynowania mięsa, nadając mu specyficznego smaku i ciemnego, karmelowego wyglądu.

Przyrządzając mussakę dobrze obsmaż mięso, aby było zupełnie suche. Nie puści wtedy soków, dzięki czemu Twoja zapiekanka będzie lepiej wyglądała.

• Zmiksuj listki świeżej bazylii z oliwą z oliwek – uzyskanym w ten sposób sosem należy polać zupę pomidorową
• Jedną czerwoną paprykę upiecz w piekarniku, obierz ze skórki, a następnie pokrój w kostkę. Dodana do zupy urozmaici jej smak
• Wykorzystaj letni sezon i zamiast przecieru pomidorowego przygotuj zupę na bazie świeżych pomidorów, a przed podaniem posyp ją orzeszkami pinii
• Tuż przed podaniem dodaj do zupy pomidorowej kilka kulek mozarelli

Zielonych szparagów nie trzeba koniecznie obierać, wystarczy, że je delikatnie oczyścisz usuwając wszelkie zaczyny narośli. Gotuj je w podobny sposób jak szparagi białe, ale bez dodawania mleka. Szparagi zielone gotują się szybciej niż białe - około 5-6 minut. Ugotowane wystarczy obtoczyć w rozpuszczonym maśle z dodatkiem odrobiny soli, cukru, pieprzu i skórki z cytryny lub pomarańczy. Należy uważać, aby masło nie przypaliło się, inaczej potrawa będzie niesmaczna oraz niezdrowa.

Do zapiekanek użyj surowego makaronu. Pamiętaj, aby dobrze zafoliować naczynie, w którym przygotowujesz danie - para wodna zostanie wówczas wewnątrz naczynia. Jeśli przygotowujesz zapiekankę bez żadnego sosu dolej około 150 ml wody na 200g makaronu.

Kalafiora wrzuć na gotującą się, posoloną wodę z dodatkiem cukru. Na 1 litr wody dodaj 1/2 łyżki soli i 1 łyżkę cukru. Kalafiora gotuj 4 minuty - powinien być jędrny, delikatny i miękki. Ugotowane warzywo podaj od razu do jedzenia. Jeśli przelejesz je wodą po części utraci swój smak. Jeśli jednak chcesz zahartować ostudzić warzywo to zrób to szybko, najlepiej w wodzie z lodem.

Odsączone z wody różyczki kalafiora i obtocz w rozpuszczonym maśle. Należy uważać, aby masło nie przypaliło się, inaczej potrawa będzie niesmaczna oraz niezdrowa. Dopraw do smaku, jeśli uznasz, że jest to konieczne.

Fasolkę wrzuć na gotującą się, posoloną wodę z dodatkiem cukru. Na 1 litr wody dodaj 1/2 łyżki soli i 1 łyżkę cukru. Fasolka powinna być gotowana około 8 minut, aby zachować swą jędrność, ale jednocześnie powinna dać się lekko przegryźć. Ugotowane warzywo podaj od razu do jedzenia. Jeśli przelejesz je wodą po części utraci swój smak. Jeśli jednak chcesz zahartować lub ostudzić warzywo to zrób to szybko, najlepiej w wodzie z lodem.

Odsączoną fasolkę można przygotować na kilka sposobów jednak najbardziej popularnym jest podsmażenie jej w bułce tartej z masłem. W tym celu na około 200g fasoli, należy w 50g masła podsmażyć 2 łyżki bułki tartej na złoty kolor, a następnie obtoczyć w niej fasolkę. Należy uważać, aby masło nie przypaliło się, inaczej potrawa będzie niesmaczna oraz niezdrowa. Dopraw do smaku, jeśli uznasz, że jest to konieczne.

Pamiętaj, aby zachować odpowiednią kolejność przy nakładaniu składników na ciasto. Najpierw nałóż cienką warstwę sosu pomidorowego, następnie posyp placek warstwą sera i dopiero na wierzch ułóż inne dodatki. Składników nie powinno być ich więcej niż trzy. Jest, co prawda kilka klasycznych receptur robienia pizzy, ale przygotowując ja samemu można dowolnie dobierać produkty.

Najsłynniejsze pizze i ich składniki:

Aby danie z grilla było smaczniejsze, warto wcześniej skropić je oliwą lub zamarynować. W czym właściwie pomaga marynowanie mięs? Poprawia smak, sprawia, że staje się ono kruche i soczyste. Według tradycyjnych przepisów, marynowanie mięs powinno trwać jeden, a czasem nawet do trzech dni. Składniki marynaty przygotowuje się własnoręcznie: uciera w moździerzu, sieka drobno i dodaje ocet albo wino. Potem, zalewa się mięso i kilkukrotnie obraca, żeby nasączyć je tak przygotowaną zaprawą. Miłośnicy dobrze doprawionego mięsa, którzy nie mają czasu ani energii na obmyślanie receptur na domowe marynaty, mogą skorzystać z produktów dostępnych na rynku. Przykładem mogą być Naturalne Marynaty Knorr, które w zależności od wariantu przeznaczone są do bejcowania mięsa, kurczaka czy ryby. Marynowanie mięs jest szczególnie ważne w przypadku potraw grillowanych, ponieważ zmniejsza ilość substancji rakotwórczych wydzielanych podczas grillowania mięsa.

Zamarynowane mięso należy zawinąć w ponakłuwaną folię aluminiową i pozostawić w dymie z grilla. Potrawy zyskają więcej aromatu, jeśli do węgla dodamy ziół: tymianku, lubczyka lub szałwii.

„Marynowanie poprawia smak, sprawia, że mięso staje się kruche i soczyste. Poza tym odpowiednio dobrane przyprawy są nie tylko sposobem na smaczne danie z grilla, ale również wpływają korzystnie na nasze zdrowie. Pieprz Cayenne, majeranek czy tymianek poprawiają trawienie, natomiast kminek łagodzi wzdęcia. Osoby, które nie czują się pewnie w samodzielnym tworzeniu mieszanek ziół i przypraw mogą wykorzystać gotowe, dostępne na rynku, np. Naturalne Marynaty Knorr do mięs, kurczaka czy ryb” – radzi Iwonna Niegowska, specjalista ds. żywienia marki Knorr.

Dobrym sposobem na grillowanie żeberek lub skrzydełek z kurczaka w słodkiej marynacie jest ich wcześniejsze podgotowanie. Często bywa tak, że powierzchnia w ten sposób przygotowanej potrawy szybko się karmelizuje, a w środku mięso nadal pozostaje niedosmażone.

Szaszłyki i kiełbaski często opiekamy na drewnianych szpadkach. Można je zastąpić używając zdrewniałych części rozmarynu, oczywiście po usunięciu z nich kołków. Rozmaryn doda naszym potrawom wspaniałego aromatu!

Wielu potraw, zwłaszcza ryb nie należy grillować zbyt długo, ponieważ szybko stają się one zbyt suche.

Jak sprawdzić temperaturę grilla?
Aby ocenić temperaturę grilla, zbliż dłoń do węgla na wysokość pieczenia i zacznij odliczać sekundy zanim żar zmusi Cię do cofnięcia dłoni:

Powyżej 6 sekund – grill słabo rozgrzany

3-5 sekund – grill średnio rozgrzany

1-2 sekund – grill gorący

Czas grillowania

Czas pieczenia zależy przede wszystkim od rodzaju i grubości mięsa. Najkrócej grilluje się wołowinę. Drób i wieprzowina powinny być przygotowywane trochę dłużej. Poniżej przedstawiamy orientacyjny czas pieczenia mięs:

- Baranina ok.16 minut, grill średnio rozgrzany
- Wieprzowina ok.35 minut, grill średnio rozgrzany
- Cielęcina ok.20-30 minut, grill średnio rozgrzany
- Wołowina ok.10-15 minut, grill gorący
- Steki ok.10-30 minut, grill gorący
- Hamburgery ok.8-15 minut, grill gorący lub średnio rozgrzany
- Elementy kurczaka ok. 10 minut, grill średnio rozgrzany
- Filet z kurczaka ok.10 minut, grill średnio rozgrzany
- Pierś indyka ok.3-5 min. z każdej strony, grill gorący

Jeśli zastanawiasz się, kiedy zdjąć wołowinę z rusztu zastosuj prostą sztuczkę. Jest to metoda, która polega na dotknięciu mięsa i porównaniu jego sprężystości z wewnętrzną częścią dłoni. Łączymy zatem palce dłoni z kciukiem. Aby poznać czy mięso jest krwiste połącz kciuk z palcem wskazującym i dotknij wewnętrzną część dłoni przy podstawie kciuka – poczujesz jak sprężysta powinna być wołowina. Jeśli połączymy kciuk, palec wskazujący i palec środkowy uzyskamy sprężystość steku średnio wysmażonego. Dołączając również palec serdeczny, wnętrze dłoni stanie się jeszcze bardziej napięte, co pokaże nam jak sprężyste powinno być mięso dobrze wysmażone.

Sałaty najlepiej smakują przyprawione lekkimi sosami typu winegret lub tylko skropione oliwą z oliwek oraz sokiem z cytryny. Zachowują wtedy kruchość i świeży wygląd. Do mieszanek z innymi warzywami lub mięsem czy serem nadają się najlepiej odmiany twardsze, które nie gniotą się tak łatwo.