Sos carbonara służyć może nie tylko jako baza do makaronu. Z powodzeniem możesz zaserwować go także jako dodatek do łososia. Istnieją różne historie powstania carbonary, lecz najbardziej prawdopodobna jest ta mówiąca o jej narodzinach w Rzymie, tuż po zakończeniu drugiej wojny światowej. Rzymianie smak dania mieli poznać za sprawą grupy stacjonujących tam żołnierzy amerykańskich. Wówczas składnikami sosu był bekon oraz jajka w proszku. W późniejszym czasie bekon zastąpiony został boczkiem lub delikatniejszym mięsem z podgardla wieprzowego. Nazwa carbonara (słowo „carbone” oznacza węgiel) pochodzi zapewne od widocznego na makaronie zmielonego czarnego pieprzu przypominającego z wyglądu tytułowy węgiel. Poza jajkami, boczkiem i pieprzem, równie ważnym składnikiem carbonary jest tarty parmezan lub ser owczy. Czasami do smażonego boczku dodaje się także odrobinę cebuli lub czosnku. Sos ten przyprawia się solą, pieprzem, a niekiedy również gałką muszkatołową.